Afgelopen woensdag ben ik weer bij de fysiotherapeut geweest en heb ik weer oefeningen gehad. Ik kreeg ademhalingsoefeningen en ik moest weer fietsen op een rustig tempo en ondertussen goed ademhalen. Mijn hartslag was het hoogst 119, terwijl als ik thuis een trap oploop die vaak al stijgt naar 130. Het was dus erg fijn dat mijn hartslag bij de fysio niet zo hoog was. Verder hebben we het ook gehad over de druk op mijn borst die ik weleens krijg. Ik vroeg of het normaal was en wat ik hier tegen kon doen. Hij vertelde mij dat het bij een Long Covid patiënt normaal is, maar dat ik het wel in de gaten moet blijven houden. Ik moet deze week dan ook bijhouden wanneer ik dit krijg, wat mijn saturatie doet en wat mijn hartslag is. Zo kunnen we kijken of er een logica te zien is. 

 

Deze week heb ik vooral gemerkt dat ik moeite had met de warmte. Bij alle kleine dingen die ik deed, steeg mijn hartslag enorm. Het hoogste wat die deze week heeft bereikt is 158. Ik vind het maar bizar dat dit gebeurt. Ik heb geprobeerd om de hele week echt heel rustig aan te doen, zodat ik de nodige energie overhield voor de dingen die ik moest doen, zoals stage en werken. Dit hielp gelukkig wel en zo kon ik dus met de energie die ik had mijn stage lopen en werken. Ook heb ik de afgelopen week een schommelende saturatie gehad. De ene keer was die weer laag en de andere keer was die weer goed. Ik merkte het zelf heel erg dat het zo schommelde, want dan werd ik weer licht in mijn hoofd en moest ik dus gaan rusten. 

 

Verder is het vandaag 8 maanden geleden dat ik ziek ben geworden. Ik merk dat ik het steeds moeilijker begin te vinden om er mee om te gaan en al helemaal omdat alles nu weer opengaat. Het is niet dat ik alles graag wil doen, maar ik vind het vooral lastig om dan mensen te gaan zien, omdat ik bang ben dat ik dan misschien nog een keer besmet raak. Ik probeer hier niet teveel mee bezig te zijn, omdat ik mezelf hier helemaal gek mee kan maken. Ik probeer dus gewoon positief te blijven en alleen maar te focussen op mijn herstel.